Hoe zit het bij mij?

Terug naar de index

Ik ben geboren met deze oogaandoening. Men spreekt dus van congenitaal Cataract. Toen ik 3 maand oud was hebben de chirurgen mijn ooglens verwijderd. Bij "wat is cataract?" hebt u misschien gelezen dat na de operatie kunstlenzen worden ingeplant. Bij mij was dit niet het geval omdat ik nog zo klein was. Mijn ogen moesten nog groeien dus zou men wachten tot ik volwassen was.

Door dat ik dus helemaal geen lens meer had moest ik toen contactlenzen dragen. Ik droeg deze de hele week door, en iedere week moesten mijn ouders met mij naar het UZ (universitair ziekenhuis) te Leuven. We woonden toen in Kuurne, d.w.z. iedere week meer dan 2 uur rijden. In Leuven haalden de dokters de contactlenzen uit en werden ze schoon gemaakt. Zo ging het iedere week, tot ik oud genoeg was om een bril te dragen. Maar ik droeg hem niet altijd: toen ik een kleuter was, had ik hem niet echt nodig. Maar toen ik naar de lagere school ging wel, want zonder bril kan ik niet lezen of schrijven. Met mijn bril gaat dat veel makkelijker, maar ik heb nog altijd moeite met het lezen van kleine letters (bv: telefoonboek, woordenboek...)
Dingen van veraf zie ik ook slecht. Als er iemand langs de overkant van de straat loopt, zal ik die persoon wel zien, maar zal ik geen details kunnen onderscheiden. Zo herken ik dus moeilijk mensen.

Toen ik 18 werd, kreeg ik te horen dat kunstlenzen bij mij nooit mogelijk zullen zijn. Ik heb cataract gekregen omdat ik in de baarmoeder een groeistilstand heb gehad. Mijn ogen hebben zich dus niet voldoende kunnen ontwikkelen, waardoor ik niet alleen cataract kreeg maar ook "micro cornea". Dat wil zeggen dat mijn ogen en pupillen heel klein zijn. Tijdens mijn verdere leven is daar maar weinig verandering in gekomen, waardoor er nu simpelweg geen plaats is om een kunstlens in te planten. Bovendien zijn mijn ogen door de operatie zo breekbaar dat de kans op blindheid te groot zou zijn, als ze nog eens geopend zouden worden.

Ik besef nu goed genoeg dat ik waarschijnlijk voor altijd slechtziend zal zijn, en ik aanvaard dat ook. Je kan gewoon niet anders, hoe moeilijk het ook is. Ik ben enigszins wel blij dat ik nooit heb geweten hoe het is om goed te zien.

En hoe zit dat nu met mijn dagelijks leven? Wel, ik heb natuurlijk vaak hulp en aanpassingen nodig, maar ik trek me volgens mij toch redelijk goed uit de slag.
Voor bijna alles is een oplossing. Op school moet ik meestal vooraan en in het midden zitten. Soms heb ik vergrotingen nodig of moet iemand me iets voorlezen. Ik heb een kijkertje voor als ik het bord niet kan lezen, en ik gebruik een laptop in de klas.
Men weet met mij soms geen raad, maar al bij al word ik toch heel goed opgevangen.

Een van de grootste nadelen van slecht zien is voor mij dat ik nooit met een auto zal kunnen rijden. Ik kan zelfs niet fietsen! Dat vind ik wel jammer, maar ik maak veel gebruik van het openbaar vervoer. Ik rijd gratis met tram en bus, en ondertussen ook met de trein! Het is een lange, harde strijd geweest om een "Nationale Verminderingskaart op het Openbaar Vervoer" te krijgen, en ondanks dat ik eindelijk zo'n kaart heb gekregen, vind ik nog altijd dat de wetgeving te streng is. Personen met een visuele beperking die niet met de auto kunnen rijden, maar toch geen 90% slechtziendheid halen, krijgen deze kaart niet. Ik zet me nog altijd in om hier iets aan te veranderen!

Veel mensen vragen zich af: hoe kan iemand die blind of slechtziend is, in godsnaam met een computer werken? Ik kan dit probleem nog verhelpen door alle lettertypes zo groot mogelijk te zetten, maar als ik lang bezig ben aan de pc worden mijn ogen vermoeid.
Gelukkig is er het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH). Zij leveren financiële bijstand voor hulpmiddelen voor gehandicapten. Ik heb dankzij het VAPH een groot scherm kunnen kopen, vergrotingssoftware en een spraaksyntheseprogramma. Ook betalen ze een deel van mijn laptop terug, en heb ik een draagbare cameraloepe kunnen kopen. Onlangs kreeg ik ook goedkeuring voor een bordcamera. Dit is een toestel dat wordt aangesloten op de laptop en een vergroot beeld weergeeft van wat wordt gefilmd (bv. het schoolbord maar ook papieren).

Ik heb van hen ook bijstand gekregen voor een tandem! Nu nog wachten op het mooie weer om lekker te gaan fietsen.

Maar hoe zit het dan voor iemand die blind is? Wel, deze mensen maken gebruik van een brailleleesregel. Dit toestel vertaalt alles wat op het scherm komt naar braille, d.m.v. een speciaal programma. Dit programma komt vaak ook met spraak en zelfs vergroting.

Over al deze computer hulpmiddelen kan u uitgebreid meer lezen in mijn eindwerk over PC aanpassingen voor slechtzienden en blinden.

Ik heb ook last van nachtblindheid. Nachtblind zijn betekent niet dat je helemaal blind bent als het donker wordt, maar alles wordt veel vager en je ogen passen zich niet aan aan het donker. Daardoor heb ik ook veel licht nodig als ik lees of schrijf.
Als het donker is kom ik niet graag op straat, want straatverlichting is voor mij niet genoeg om alles duidelijk te zien. Als het echt moet (bv. als ik 's morgens naar de bushalte moet en het nog donker is), gebruik ik mijn witte stok om te voelen. Vroeger had ik een gele stok (deze diende enkel voor signalisatie) maar nu is de wetgeving versoepeld en mogen alle slechtzienden een witte stuk gebruiken. Dit is een hele verbetering want met de gele stok ging het tasten heel moeilijk. De witte stok valt ook beter op bij het oversteken van de weg. Zo zien de automobilisten dat ik slechtziend ben, en stoppen ze voor me. Doordat ik weinig dieptezicht heb kan ik niet inschatten hoe ver een auto van mij verwijderd is. Als er andere auto's geparkeerd staan, kan ik die niet van rijdende auto's onderscheiden. Daarom maak ik ook veel gebruik van mijn gehoor. Als ik niets hoor steek ik over, als ik auto's hoor wacht ik.
Men zegt vaak dat blinden en slechtzienden beter horen dan goedzienden. Dit is echter niet zo! Het is wel zo dat we onze andere, goedwerkende zintuigen op een totaal andere manier gebruiken. We LUISTEREN beter, maar met de oren zelf heeft het niets te maken... Net zoals een dove alles meer bekijkt, maar daarom niet beter ziet.

Indien u nog meer vragen hebt over mij of mijn oogaandoening, mag u mij gerust mailen!